redakcja
29 października, podczas uroczystej sesji Rady Miasta wręczono tytuł Honorowego Obywatela Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa panu ADAMOWI MACEDOŃSKIEMU. Można by rzec: nareszcie! Czapki z głów! chapeau bas! Uroczystość zgromadziła wielu przedstawicieli elit Krakowa, którzy chcieli uczcić człowieka – legendę, symbol patriotyzmu i niezłomności.
– Dziękuję Panu Bogu, że w niezłej kondycji dożyłem takiego szczęśliwego momentu, że otrzymałem ten ważny tytuł i znalazłem się w tak zaszczytnym gronie – dziękował jak zawsze skromny Adam Macedoński. – W dalszym ciągu mam nowe pomysły, tak artystyczne, jak i te związane z chronieniem pamięci narodowej. Czytaj więcej
BĘDZIE – NIE BĘDZIE. Tak od lat uprawiana jest polska polityka na wszystkich szczeblach. Rzucają hasełko, że coś zrobią, że coś jest na rzeczy, że coś w trawie piszczy, że już już – a media prowadzone na sznurku przez te władze, rzucają się na temat, jak dzikusy spragnione sensacji i newsa, za którego zostaną poklepane po wytresowanych łbach… Czytaj więcej
Tym terminem określa się start na wyścigach konnych. Na zdjęciu balon, czyli „bomba w górę” – jako początek krakowskiej kampanii samorządowej.
Kto kogo zrobi w balona – zobaczymy po wyborach samorządowych 16 listopada br. Trzeba mieć nadzieję, że mieszkańcy nie pozostaną obojętni na to, kto będzie decydował o naszym województwie, mieście i dzielnicy. To elementarna praca u podstaw, budująca jakość codziennego życia i wspólne dobro, które składa się na obraz całego naszego państwa.
Idźmy do wyborów! Niech ten wyścig wyborczy wygrają najlepsi!
Pierwsza edycja budżetu obywatelskiego na pewno źle się zapisze w pamięci mieszkańców os. Piaski Nowe. Wśród 18 dzielnic krakowskich, tylko Dzielnica XI dysponowała ostatecznie 4, a nie 5, zadaniami lokalnymi. W tym przypadku urzędnicy pokazali, co jest dla nich najważniejsze, a budżet obywatelski to jakby zabawa, festyn na pokaz. Ssamozachwyt urzędników towarzyszył także pod czas szkoleń. Wszędzie podkreślano propagandowo i paternalistycznie (a może protekcjonalnie), że to forma obywatelskiej edukacji. Wydaje się, że edukować to trzeba by w pierwszym rzędzie urzędników, którzy nie znają i nie szanują zasad działania i pracy samorządu lokalnego, przez co interes mieszkańców przegrywa z interesem deweloperów.
Sposób wprowadzenia budżetu obywatelskiego w Krakowie kojarzy się z rzuceniem kiełbasy wyborczej, a raczej jej skórki, bo 4,5 mln zł w skali budżetu miasta stanowi zaledwie jego promil. Tymczasem na realizację wszystkich zadań trzeba by ponad 78 mln zł. Niektóre zgłoszone przez mieszkańców zadania (elementarne, podstawowe) pokazują, że urzędnicy nie wiedzą, co można i należy w naszym mieście robić, a przecież to należy do ich obowiązków. Radni dzielnicowi, którym raczej ogranicza się środki, na ogół dobrze znają zgłoszone postulaty i chętnie by je realizowali w ramach własnych zadań, gdyby było tylko za co.
W zeszłym roku w ramach projektu „Dzielnice się liczą” pilotażowy budżet obywatelski był realizowany w czterech dzielnicach. Teraz 2,7 mln zł z budżetu obywatelskiego będzie przeznaczone na zadania o charakterze ogólnomiejskim, a 1,8 mln zł na zadania dzielnicowe. Każda z 18 dzielnic dostanie pulę 100 tys. zł.
Na organizację tego programu wydano ponad 302 tys. zł, co jest jakimś kolejnym krakowskim rekordem. Widoczny był przerost formy nad treścią i zbiurokratyzowanie procedur głosowania, Radnych dzielnicowych potraktowano jak frajerów, którzy pracowali bez dodatkowych diet, a trzeba pamiętać, że radni miasta jakiś czas temu w ramach pokazowych oszczędności… obcięli w dzielnicach diety o ok. 20 proc.
Takie są kulisy pierwszej edycji budżetu obywatelskiego. Trzeba mieć nadzieję, że wzorem innych miast następne będą bardziej udane.
Jarosław Kajdański
Znalezienie pracy i wymarzonego mieszkania, wychowanie dzieci – to główne, choć nie jedyne, wyzwania dla młodych ludzi, rozpoczynających życie „na swoim”. Zapytaliśmy o nie kilka rodzin z naszego rejonu.
Czytaj więcej
ANNA BLASCHKE z wykształcenia jest biologiem i wuefistą. Obok pracy zawodowej od lat realizuje się jako poetka (ma na swym koncie tomiki poetyckie „Szybkie sny” i „Gdzie ta sukienka?”) oraz autorka tekstów dramatycznych i prozatorskich. Jest też współzałożycielką Niezależnej Grupy Teatralnej „Porfirion”, a ostatnio współtwórczynią „Kabaretu śmieszącego od jutra”. Pracowała w Szkole Podstawowej nr 149 i Gimnazjum nr 28 na Kurdwanowie, gdzie zamieszkała z rodziną po przeprowadzce do Krakowa. Prywatnie od 40 lat jest żoną (tego samego mężczyzny!), matką oraz babcią wnucząt mieszkających w Polsce i Irlandii. Czytaj więcej
Nasza koleżanka redakcyjna ELŻBIETA ĆWIK zbiera wyróżnienia za swoje wyjątkowe zdjęcia. Serdecznie gratulujemy i pytamy: jak to się robi?